ເລີ່ມຕົ້ນຈາກ “ພໍ່ແມ່” ເມື່ອຄວາມຮັກໃນຄອບຄົວ ອາດກາຍເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງແຂ້ວແມງ ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ

ຫຼາຍຄົນເຂົ້າໃຈວ່າ “ສຸຂະພາບຊ່ອງປາກຂອງເດັກ” ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອເດັກມີແຂ້ວນ້ຳນົມຊີ່ທຳອິດ ຫຼື ວັນທີ່ພໍ່ແມ່ເລີ່ມສອນລູກທຳຄວາມສະອາດຖູແຂ້ວ.

ແຕ່ໃນຄວາມເປັນຈິງ ສຸຂະພາບຊ່ອງປາກຂອງເດັກເລີ່ມຕົ້ນໄວກວ່ານັ້ນຫຼາຍ ແລະ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ອາດບໍ່ແມ່ນແປງສີແຂ້ວ ແຕ່ເປັນພຶດຕິກຳເລັກໆ ນ້ອຍໆ ໃນຊີວິດປະຈຳວັນຂອງຄົນໃນຄອບຄົວ.

ການເປົ່າອາຫານໃຫ້ເຢັນກ່ອນປ້ອນລູກ, ການໃຊ້ບ່ວງຮ່ວມກັນ, ການຈູບປາກລູກ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ການປ່ອຍໃຫ້ເດັກຫຼັບຄາຂວດນົມ ລ້ວນແຕ່ເປັນພຶດຕິກຳທີ່ເກີດຈາກ “ຄວາມຮັກ” ແລະ ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຂອງພໍ່ແມ່ ຫຼືຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ໃນຄອບຄົວ.

ແຕ່ໃນດ້ານຊີວະວິທະຍາ ພຶດຕິກຳເຫຼົ່ານີ້ອາດເປັນຊ່ອງທາງສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ແບັກທີເຣຍໃນຊ່ອງປາກຂອງຜູ້ໃຫຍ່ຖ່າຍທອດໄປສູ່ເດັກໄດ້ ໂດຍທີ່ບໍ່ຮູ້ຕົວ.

ໃນໄລຍະຫຼາຍສິບປີຜ່ານມາ ງານວິໄຈດ້ານທັນຕະກຳເດັກເລີ່ມຊີ້ໃຫ້ເຫັນຊັດເຈນຫຼາຍຂຶ້ນວ່າ ບັນຫາແຂ້ວແມງໃນເດັກນ້ອຍບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ບັນຫາຈາກການກິນຂອງຫວານ ຫຼືການແປງແຂ້ວບໍ່ສະອາດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງກ່ຽວຂ້ອງກັບ “ລະບົບນິເວດຂອງແບັກທີເຣຍ” ທີ່ເລີ່ມກໍ່ຕົວຕັ້ງແຕ່ໄວທາລົກ ແລະຜູ້ໃຫຍ່ໃນຄອບຄົວກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ມີບົດບາດໂດຍກົງໃນການກຳນົດລະບົບນິເວດນັ້ນ.

ຊ່ອງປາກຂອງຄົນເຮົາ ບໍ່ແມ່ນບ່ອນທີ່ປອດເຊື້ອ

ພາຍໃນຊ່ອງປາກຂອງຄົນເຮົາ ມີຈຸລິນຊີຫຼາຍຮ້ອຍຊະນິດອາໄສຢູ່ ທັງແບັກທີເຣຍ, ເຊື້ອຣາ ແລະຈຸລິນຊີຊະນິດອື່ນໆ. ບາງຊະນິດມີປະໂຫຍດ ແຕ່ບາງຊະນິດກ່ຽວຂ້ອງກັບການເກີດພະຍາດແຂ້ວຜຸ ແລະພະຍາດເຫືອກ.

ໜຶ່ງໃນແບັກທີເຣຍທີ່ຖືກສຶກສາຫຼາຍທີ່ສຸດ ຄື Streptococcus mutans (ສະເຕຣັບໂຕຄັອກຄັສ ມິວແທນສ໌) ເຊິ່ງເປັນແບັກທີເຣຍສຳຄັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການເກີດແຂ້ວຜຸ.

ເຊື້ອຊະນິດນີ້ສາມາດປ່ຽນນ້ຳຕານຈາກອາຫານໃຫ້ກາຍເປັນກົດ ແລະກົດເຫຼົ່ານີ້ຈະຄ່ອຍໆ ກັດກ່ອນຊັ້ນເຄືອບແຂ້ວ ຈົນເກີດເປັນຮູແຂ້ວຜຸ.

ສິ່ງສຳຄັນຄື ເດັກບໍ່ໄດ້ເກີດມາພ້ອມກັບແບັກທີເຣຍທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດແຂ້ວຜຸເຫຼົ່ານີ້ ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບເຊື້ອຈາກສິ່ງແວດລ້ອມອ້ອມຂ້າງ ໂດຍສະເພາະຈາກຄົນໃກ້ຊິດທີ່ສຸດ ເຊັ່ນ: ພໍ່, ແມ່, ຕຸ້ປູ່, ຕຸ້ຍ່າ, ພໍ່ຕູ້, ແມ່ຕູ້ ຫຼືຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບລ້ຽງດູເດັກເປັນຫຼັກ.

ງານວິໄຈຈຳນວນຫຼາຍເອີ້ນຂະບວນການນີ້ວ່າ “Vertical Transmission” ຫຼື ການຖ່າຍທອດເຊື້ອຈາກຜູ້ໃຫຍ່ສູ່ເດັກໂດຍກົງ.

ຄວາມຮັກທີ່ມາພ້ອມກັບນ້ຳລາຍ

ໜຶ່ງໃນພາບທີ່ພົບເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປໃນຫຼາຍຄອບຄົວໄທ ຄືການທີ່ຜູ້ໃຫຍ່ເປົ່າອາຫານໃຫ້ລູກກ່ອນປ້ອນ ເພາະຢ້ານວ່າອາຫານຈະຮ້ອນເກີນໄປ ເຮັດໃຫ້ເດັກກິນບໍ່ໄດ້.

ພຶດຕິກຳນີ້ເບິ່ງຄືເປັນເລື່ອງທຳມະດາຫຼາຍ ແລະ ແທບບໍ່ມີໃຜຄິດວ່າຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບບັນຫາແຂ້ວຜຸ. ແຕ່ໃນທາງວິທະຍາສາດ ການເປົ່າອາຫານອາດເຮັດໃຫ້ລະອອງນ້ຳລາຍຂະໜາດນ້ອຍກະຈາຍລົງໃສ່ອາຫານໂດຍກົງ ແລະນ້ຳລາຍກໍເປັນແຫຼ່ງທີ່ມີແບັກທີເຣຍອາໄສຢູ່ຈຳນວນຫຼາຍ.

ຖ້າຜູ້ໃຫຍ່ມີບັນຫາແຂ້ວແມງ, ເຫືອກອັກເສບ ຫຼືມີຄາບແບັກທີເຣຍສະສົມຢູ່ໃນຊ່ອງປາກ ກໍອາດມີເຊື້ອ Streptococcus mutans ໃນປະລິມານສູງກວ່າປົກກະຕິ. ເມື່ອເດັກໄດ້ຮັບເຊື້ອເຫຼົ່ານີ້ຊ້ຳໆ ຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ ເຊື້ອກໍມີໂອກາດເຂົ້າໄປອາໄສ ແລະ ເພີ່ມຈຳນວນໃນຊ່ອງປາກຂອງເດັກໄດ້ໄວຂຶ້ນ.

ໂດຍສະເພາະໃນຊ່ວງທີ່ແຂ້ວນ້ຳນົມເລີ່ມງອກໃໝ່ໆ ເພາະຜິວໜ້າຂອງແຂ້ວເປັນບ່ອນທີ່ແບັກທີເຣຍສາມາດເກາະຕິດ ແລະ ສະສົມໄດ້ດີ.

ສິ່ງທີ່ໜ້າສົນໃຈຄື ງານວິໄຈຫຼາຍຊິ້ນພົບວ່າ ເດັກທີ່ມີແມ່ເປັນແຂ້ວຜຸຫຼາຍຊີ່ ມັກມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການເກີດແຂ້ວຜຸສູງກວ່າເດັກທົ່ວໄປຢ່າງມີນັຍສຳຄັນ ເນື່ອງຈາກໄດ້ຮັບເຊື້ອໄວ ແລະ ໄດ້ຮັບເຊື້ອໃນປະລິມານຫຼາຍ.

ບ່ວງຄັນດຽວກັນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເລື່ອງຄວາມສະໜິດສະໜົມ

ອີກໜຶ່ງພຶດຕິກຳທີ່ພົບເຫັນໄດ້ເລື້ອຍໆ ຄືການທີ່ພໍ່ແມ່ຊິມອາຫານກ່ອນປ້ອນລູກ ຫຼື ໃຊ້ບ່ວງຄັນດຽວກັນລະຫວ່າງຜູ້ໃຫຍ່ກັບເດັກ.

ໃນຫຼາຍຄອບຄົວ ນີ້ເປັນເລື່ອງປົກກະຕິທີ່ເຮັດສືບຕໍ່ກັນມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ ເພາະຮູ້ສຶກວ່າ “ລູກຂອງເຮົາເອງ” ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສົກກະປົກຫຍັງ.

ແຕ່ໃນມຸມມອງທາງການແພດ ການໃຊ້ພາຊະນະຮ່ວມກັນ ໂດຍມີນ້ຳລາຍປົນເປື້ອນຢູ່ ເປັນໜຶ່ງໃນຊ່ອງທາງສຳຄັນຂອງການຖ່າຍທອດແບັກທີເຣຍ.

ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເຊື້ອທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດແຂ້ວຜຸເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງເຊື້ອບາງຊະນິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພະຍາດເຫືອກ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ເຊື້ອໄວຣັສບາງປະເພດອີກດ້ວຍ.

ແນວໃດກໍຕາມ ຜູ້ຊ່ຽວຊານຈຳນວນຫຼາຍເລີ່ມສະເໜີແນວຄິດໃໝ່ວ່າ ການໃຫ້ຂໍ້ມູນແກ່ຄອບຄົວຄວນເຮັດຢ່າງລະມັດລະວັງ ເພາະຖ້າສື່ສານດ້ວຍຄຳວ່າ “ຫ້າມເຮັດ” ພຽງຢ່າງດຽວ ອາດເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ຮູ້ສຶກຜິດ ຫຼື ເກີດການຕໍ່ຕ້ານ ໂດຍສະເພາະໃນຄອບຄົວທີ່ມີຜູ້ສູງອາຍຸຊ່ວຍລ້ຽງລູກ.

ດັ່ງນັ້ນ ຫຼາຍອົງກອນດ້ານທັນຕະກຳເດັກຈຶ່ງເລີ່ມເນັ້ນແນວຄິດ “ການຫຼຸດຄວາມສ່ຽງ” ຫຼາຍກວ່າການຕຳໜິພຶດຕິກຳ.

ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຫາກບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງການໃຊ້ບ່ວງຮ່ວມກັນໄດ້ ສິ່ງທີ່ສຳຄັນກວ່າຄື ຜູ້ໃຫຍ່ໃນຄອບຄົວຄວນເບິ່ງແຍງສຸຂະພາບຊ່ອງປາກຂອງຕົນເອງໃຫ້ດີ ຫຼຸດຄາບຫີນປູນ, ອຸດແຂ້ວຜຸທີ່ຍັງຄ້າງຢູ່ ແລະຮັກສາຄວາມສະອາດຊ່ອງປາກຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ເພື່ອຫຼຸດປະລິມານເຊື້ອທີ່ອາດຖ່າຍທອດໄປສູ່ເດັກ.

ເພາະໃນທີ່ສຸດແລ້ວ ບັນຫາບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ “ຄວາມຮັກ” ແຕ່ຢູ່ທີ່ສຸຂະພາບຊ່ອງປາກຂອງຜູ້ໃຫຍ່ຕ່າງຫາກ.

ຈູບປາກລູກ: ຄວາມຮັກທີ່ມີມິຕິທາງຊີວະວິທະຍາ

ການຈູບປາກລູກເປັນອີກໜຶ່ງປະເດັນທີ່ຖືກເວົ້າເຖິງຫຼາຍຂຶ້ນໃນປັດຈຸບັນ ໂດຍສະເພາະໃນໂລກອອນລາຍ ທີ່ມັກມີການຖົກຖຽງກັນລະຫວ່າງມຸມມອງດ້ານວັດທະນະທຳ ກັບມຸມມອງທາງການແພດ.

ໃນດ້ານອາລົມ ການຈູບແມ່ນການສະແດງຄວາມຮັກ, ຄວາມຜູກພັນ ແລະຄວາມໃກ້ຊິດ.

ແຕ່ໃນດ້ານຊີວະວິທະຍາ ການສຳຜັດກັບນ້ຳລາຍໂດຍກົງ ກໍໝາຍເຖິງການແລກປ່ຽນຈຸລິນຊີຈຳນວນຫຼາຍເຊັ່ນກັນ.

ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າເດັກທຸກຄົນທີ່ຖືກຈູບປາກຈະຕ້ອງເກີດແຂ້ວຜຸກໍຕາມ ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃຫຍ່ມີສຸຂະພາບຊ່ອງປາກບໍ່ດີ ຫຼືມີເຊື້ອກໍ່ໂລກໃນປະລິມານສູງ ຄວາມສ່ຽງໃນການຖ່າຍທອດເຊື້ອກໍຈະເພີ່ມຂຶ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຊ່ຽວຊານຈຶ່ງມັກແນະນຳແນວທາງທີ່ສົມດຸນ ຄື ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຕັດຂາດຄວາມຮັກ ຫຼືຄວາມໃກ້ຊິດກັບລູກ ແຕ່ຄວນເພີ່ມຄວາມໃສ່ໃຈໃນການດູແລສຸຂະພາບຊ່ອງປາກຂອງຜູ້ໃຫຍ່ ແລະເລືອກວິທີສະແດງຄວາມຮັກທີ່ຫຼຸດການສຳຜັດນ້ຳລາຍໂດຍກົງ ໃນຊ່ວງທີ່ເດັກຍັງນ້ອຍ.

ປ່ອຍໃຫ້ເດັກຫຼັບຄາເຕົ້ານົມ: ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງແຂ້ວແມງທີ່ພົບໄດ້ເລື້ອຍໆ

ໜຶ່ງໃນພຶດຕິກຳທີ່ມີຄວາມສຳພັນກັບບັນຫາແຂ້ວຜຸໃນເດັກນ້ອຍຢ່າງຊັດເຈນ ຄືການປ່ອຍໃຫ້ເດັກຫຼັບໄປພ້ອມກັບຂວດນົມ.

ຫຼາຍຄອບຄົວເຮັດແບບນີ້ ເພາະຊ່ວຍໃຫ້ລູກຫຼັບງ່າຍ ໂດຍສະເພາະໃນຕອນກາງຄືນ ເວລາທີ່ພໍ່ແມ່ອ່ອນເພຍຈາກການເຮັດວຽກມາທັງມື້.

ແຕ່ໃນທາງທັນຕະກຳ ພຶດຕິກຳນີ້ເປັນປັດໄຈສ່ຽງສຳຄັນຂອງພະຍາດທີ່ເອີ້ນວ່າ Early Childhood Caries (ECC) ຫຼື ພະຍາດແຂ້ວຜຸໃນເດັກນ້ອຍ.

ເມື່ອເດັກດູດນົມແລ້ວຫຼັບໄປ ນ້ຳນົມອາດຕົກຄ້າງຢູ່ອ້ອມໆ ແຂ້ວເປັນເວລາດົນ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ໃນເວລານອນ ການຜະລິດນ້ຳລາຍຈະຫຼຸດລົງ ເຮັດໃຫ້ຊ່ອງປາກຂາດກົນໄກທຳມະຊາດໃນການຊະລ້າງກົດ ແລະເສດອາຫານ.

ດັ່ງນັ້ນ ແບັກທີເຣຍໃນຊ່ອງປາກຈຶ່ງສາມາດນຳໃຊ້ນ້ຳຕານຈາກນົມມາຜະລິດກົດ ເພື່ອກັດກ່ອນແຂ້ວໄດ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕະຫຼອດຄືນ.

ຫຼາຍຄົນເຂົ້າໃຈຜິດວ່າ “ນົມບໍ່ເຮັດໃຫ້ແຂ້ວແມງ” ແຕ່ຄວາມຈິງຄື…

ນົມມີນ້ຳຕານທຳມະຊາດທີ່ເອີ້ນວ່າ ແລັກໂຕສ (Lactose) ແລະຖ້ານ້ຳຕານນີ້ຕົກຄ້າງຢູ່ໃນຊ່ອງປາກດົນພໍ ກໍສາມາດກາຍເປັນອາຫານຂອງແບັກທີເຣຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ໂດຍສະເພາະເມື່ອມີການເພີ່ມນ້ຳຫວານ, ນ້ຳເຜິ້ງ ຫຼືເຄື່ອງດື່ມລົດຫວານລົງໃນຂວດນົມ.

ບັນຫາແຂ້ວຜຸໃນເດັກນ້ອຍມັກເລີ່ມຈາກແຂ້ວໜ້າເທິງ ເພາະເປັນບໍລິເວນທີ່ສຳຜັດກັບນ້ຳນົມຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຖ້າປ່ອຍໄວ້ ອາດລຸກລາມຢ່າງວ່ອງໄວ ຈົນເຮັດໃຫ້ເດັກເຈັບແຂ້ວ, ບໍ່ສາມາດຄ້ຽວອາຫານໄດ້ ຫຼືສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ພັດທະນາການດ້ານໂພຊະນາການ.

ຄວາມຫວານໃນໄວເດັກ ອາດກຳນົດທັງສຸຂະພາບ ແລະ ພຶດຕິກຳໃນອະນາຄົດ

ເດັກຈຳນວນຫຼາຍເລີ່ມສຳຜັດກັບນ້ຳຕານຕັ້ງແຕ່ອາຍຸຍັງນ້ອຍ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂະໜົມ, ນ້ຳຫວານ, ຊານົມ, ຂະໜົມກອບ ຫຼືແມ່ນແຕ່ອາຫານເດັກບາງຊະນິດທີ່ມີນ້ຳຕານແຝງຢູ່ໃນປະລິມານສູງ.

ບັນຫາບໍ່ໄດ້ຢູ່ພຽງແຕ່ເລື່ອງແຂ້ວແມງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງກ່ຽວຂ້ອງກັບ “ການສ້າງຄວາມຄຸ້ນເຄີຍດ້ານລົດຊາດອາຫານ” ຂອງເດັກໃນໄລຍະຍາວອີກດ້ວຍ.

ສະໝອງຂອງເດັກນ້ອຍຮຽນຮູ້ລົດຊາດໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ. ຖ້າເດັກຄຸ້ນເຄີຍກັບລົດຫວານຈັດຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ກໍມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະຕິດລົດຫວານ ແລະຕ້ອງການນ້ຳຕານໃນປະລິມານຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອເຕີບໃຫຍ່.

ໃນທາງຊີວະວິທະຍາ ທຸກຄັ້ງທີ່ເດັກກິນອາຫານຫວານ ແບັກທີເຣຍໃນຊ່ອງປາກຈະເລີ່ມຂະບວນການຜະລິດກົດພາຍໃນບໍ່ກີ່ນາທີ ແລະກົດຈະເຮັດໃຫ້ຄ່າ pH ໃນຊ່ອງປາກຫຼຸດລົງ ຈົນເຄືອບແຂ້ວເລີ່ມສູນເສຍແຮ່ທາດ.

ຖ້າສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆຕະຫຼອດມື້ ແຂ້ວກໍຈະບໍ່ມີເວລາຟື້ນຟູສະພາບ. ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ “ຄວາມຖີ່ໃນການກິນຂອງຫວານ” ມີຄວາມສຳຄັນພໍໆກັບປະລິມານນ້ຳຕານ.

ເດັກທີ່ຈິບນ້ຳຫວານຕະຫຼອດມື້ ຫຼືກິນຂະໜົມຫຼາຍເທື່ອ ເຖິງແມ່ນວ່າແຕ່ລະເທື່ອຈະກິນບໍ່ຫຼາຍ ກໍອາດມີຄວາມສ່ຽງແຂ້ວຜຸສູງກວ່າເດັກທີ່ກິນຂອງຫວານພຽງເທື່ອດຽວແລ້ວຢຸດ.

ແຂ້ວນ້ຳນົມ ບໍ່ໄດ້ສຳຄັນພຽງແຕ່ວ່າ “ສຸດທ້າຍກໍຕ້ອງຫຼຸດ”

ໜຶ່ງໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ພົບໄດ້ເລື້ອຍໆ ຄືການຄິດວ່າແຂ້ວນ້ຳນົມບໍ່ສຳຄັນ ເພາະສຸດທ້າຍກໍຕ້ອງຫຼຸດຢູ່ດີ.

ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ແຂ້ວນ້ຳນົມມີບົດບາດສຳຄັນຫຼາຍຕໍ່ພັດທະນາການຂອງເດັກ.

ແຂ້ວນ້ຳນົມຊ່ວຍໃນການບົດຄ້ຽວອາຫານ ເຊິ່ງສົ່ງຜົນຕໍ່ໂພຊະນາການ, ການອອກສຽງ, ການພັດທະນາກ້າມຊີ້ນໃບໜ້າ ແລະ ຍັງເຮັດໜ້າທີ່ “ຮັກສາພື້ນທີ່” ໃຫ້ແຂ້ວແທ້ຂຶ້ນມາໃນຕຳແໜ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ.

ຖ້າເດັກສູນເສຍແຂ້ວນ້ຳນົມໄວເກີນໄປຍ້ອນແຂ້ວແມງ ແຂ້ວແທ້ທີ່ຈະຂຶ້ນມາອາດຂຶ້ນຜິດຕຳແໜ່ງ ເກີດບັນຫາແຂ້ວຊ້ອນ, ແຂ້ວກະ ຫຼືການສົບກັນຂອງແຂ້ວທີ່ຜິດປົກກະຕິໃນອະນາຄົດ.

ທີ່ສຳຄັນ ເດັກທີ່ມີອາການເຈັບແຂ້ວຊຳເຮື້ອ ອາດສົ່ງຜົນຕໍ່ການນອນ, ສະມາທິ, ການຮຽນຮູ້ ແລະຄຸນນະພາບຊີວິດໂດຍລວມ.

ງານວິໄຈຫຼາຍຊິ້ນພົບວ່າ ເດັກທີ່ມີບັນຫາແຂ້ວຜຸຮຸນແຮງ ມັກມີບັນຫາດ້ານນ້ຳໜັກຕົວ, ການເຕີບໂຕ ແລະ ການໄປໂຮງຮຽນຫຼາຍກວ່າເດັກທົ່ວໄປ.

ສຸຂະພາບຊ່ອງປາກ ເລີ່ມດູແລໄດ້ຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດທີ່ເກີດ

ຫຼາຍຄົນອາດຄິດວ່າ ຕ້ອງລໍຖ້າໃຫ້ແຂ້ວຂຶ້ນກ່ອນ ຈຶ່ງຄ່ອຍເລີ່ມດູແລຊ່ອງປາກ. ແຕ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ການດູແລສາມາດເລີ່ມໄດ້ຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດຫຼັງເກີດ.

ຜູ້ຊ່ຽວຊານແນະນຳວ່າ ຫຼັງຈາກໃຫ້ນົມລູກ ພໍ່ແມ່ສາມາດໃຊ້ຜ້າສະອາດທີ່ຊຸບນ້ຳຕົ້ມສຸກທີ່ອຸ່ນໆ ເຊັດເຫືອກ, ລີ້ນ ແລະກະພຸ້ງແກ້ມຂອງລູກຢ່າງເບົາມື ເພື່ອຊ່ວຍຫຼຸດຄາບນ້ຳນົມ ແລະສ້າງຄວາມຄຸ້ນເຄີຍກັບການດູແລຊ່ອງປາກຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ.

ເມື່ອແຂ້ວຊີ່ທຳອິດເລີ່ມງອກ ຈຶ່ງຄ່ອຍເລີ່ມໃຊ້ແປງຖູແຂ້ວຂົນນຸ່ມສຳລັບເດັກ.

ການເລີ່ມດູແລຕັ້ງແຕ່ໄວ ບໍ່ໄດ້ມີປະໂຫຍດພຽງແຕ່ດ້ານຄວາມສະອາດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເດັກຄຸ້ນເຄີຍກັບກິດຈະວັດການຮັກສາຄວາມສະອາດຊ່ອງປາກ ແລະຫຼຸດການຕໍ່ຕ້ານເມື່ອຕ້ອງຖູແຂ້ວໃນອະນາຄົດ.

ຂໍ້ມູນອ້າງອີງ: aapd / who / mouthhealthy