ນັກວິທະຍາສາດເຕືອນ! ໂລກກຳລັງປະເຊີນຄວາມສ່ຽງຮ້າຍແຮງ ຫຼັງນ້ຳກ້ອນຂົ້ວໂລກລະລາຍໄວຂຶ້ນ 6 ເທົ່າ

AD

AD

AD

ກຣີນແລນ ແລະ ແອນຕາກຕິກາ ສູນເສຍມວນນ້ຳກ້ອນລວມກັນເຖິງ 6.4 ພັນຕື້ໂຕນ ໃນໄລຍະ 3 ທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາ. ຖ້າອັດຕາການລະລາຍຍັງສືບຕໍ່ໂດຍບໍ່ມີການຄວບຄຸມ ອາດເຮັດໃຫ້ເກີດນ້ຳຖ້ວມທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ປະຊາຊົນຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານຄົນພາຍໃນປີ 2100.

ກຣີນແລນ ແລະ ແອນຕາກຕິກາ ກຳລັງລະລາຍໄວຂຶ້ນ 6 ເທົ່າ ເມື່ອທຽບກັບຊ່ວງທົດສະວັດ 1990.( NASA )

ຜົນການສັງເກດຈາກດາວທຽມ 11 ພາລະກິດ ທີ່ໃຊ້ຕິດຕາມແຜ່ນນ້ຳກ້ອນໃນກຣີນແລນ ແລະ ແອນຕາກຕິກາ ພົບວ່າ ທັງສອງພາກພື້ນກຳລັງສູນເສຍນ້ຳກ້ອນໄວຂຶ້ນ 6 ເທົ່າ ເມື່ອທຽບກັບຊ່ວງທົດສະວັດ 1990.

ຖ້າແນວໂນ້ມການລະລາຍໃນປັດຈຸບັນຍັງສືບຕໍ່ ລະດັບນ້ຳທະເລອາດສູງຂຶ້ນອີກ 6.7 ນິ້ວ (17 ຊັງຕີແມັດ) ພາຍໃນປີ 2100 ເຊິ່ງເປັນໄປຕາມສະຖານະການຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດທີ່ຄາດຄະເນໂດຍຄະນະກຳມະການລະຫວ່າງລັດວ່າດ້ວຍການປ່ຽນແປງສະພາບພູມອາກາດ (IPCC).

ຜົນການສຶກສານີ້ໄດ້ຮັບການເຜີຍແຜ່ທາງອອນລາຍໃນວັນທີ 12 ມີນາ ໃນວາລະສານ Nature ໂດຍຄະນະນັກວິທະຍາສາດຂົ້ວໂລກສາກົນ 89 ຄົນ ຈາກ 50 ອົງກອນ. ຖືເປັນການປະເມີນການປ່ຽນແປງຂອງແຜ່ນນ້ຳກ້ອນທີ່ຄອບຄຸມທົ່ວດ້ານທີ່ລະອຽດຄົບຖ້ວນທີ່ສຸດໃນຂະນະນັ້ນ.

ຄະນະວິໄຈໄດ້ນຳຜົນການສຳຫຼວດ 26 ຊຸດມາປະສົມປະສານກັນ ເພື່ອຄຳນວນການປ່ຽນແປງມວນນ້ຳກ້ອນຂອງກຣີນແລນ ແລະ ແອນຕາກຕິກາ ໃນຊ່ວງປີ 1992-2018.

ການປະເມີນນີ້ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກອົງການ NASA ແລະ ອົງການອະວະກາດເອີຣົບ (ESA) ໂດຍອາໄສຂໍ້ມູນຈາກດາວທຽມຫຼາຍດວງ ລວມທັງດາວທຽມສຳຫຼວດຄວາມສູງຂອງພື້ນຜິວນ້ຳກ້ອນ ແລະດາວທຽມທີ່ຮ່ວມມືກັນລະຫວ່າງ NASA ກັບສູນອະວະກາດເຢຍລະມັນ.

ແອນດຣູ ເຊບເພີດ (Andrew Shepherd) ຈາກມະຫາວິທະຍາໄລລີດສ໌ ປະເທດອັງກິດ ແລະ ເອຣິກ ອິວິນສ໌ (Erik Ivins) ຈາກຫ້ອງທົດລອງ Jet Propulsion Laboratory ຂອງ NASA ໃນລັດຄາລິຟໍເນຍ ເປັນຜູ້ນຳການສຶກສາຄັ້ງນີ້.

ຜົນການຄຳນວນພົບວ່າ ໃນຊ່ວງທົດສະວັດ 1990 ແຜ່ນນ້ຳກ້ອນທັງສອງແຫ່ງສູນເສຍນ້ຳກ້ອນລວມກັນປະມານ 81 ຕື້ໂຕນຕໍ່ປີ. ແຕ່ໃນຊ່ວງທົດສະວັດ 2010 ຕົວເລກນີ້ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 475 ຕື້ໂຕນຕໍ່ປີ ຫຼືເພີ່ມຂຶ້ນ 6 ເທົ່າ.

ໂດຍລວມແລ້ວ ກຣີນແລນ ແລະ ແອນຕາກຕິກາ ສູນເສຍນ້ຳກ້ອນໄປແລ້ວເຖິງ 6.4 ພັນຕື້ໂຕນ ນັບຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງທົດສະວັດ 1990.

ນ້ຳກ້ອນທີ່ລະລາຍກາຍເປັນນ້ຳ ສົ່ງຜົນໃຫ້ລະດັບນ້ຳທະເລທົ່ວໂລກສູງຂຶ້ນ 0.7 ນິ້ວ (17.8 ມິນລິແມັດ). ການລະລາຍຂອງແຜ່ນນ້ຳກ້ອນຂົ້ວໂລກທັງສອງແຫ່ງ ເປັນສາເຫດປະມານ 1 ໃນ 3 ຂອງການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງລະດັບນ້ຳທະເລທັງໝົດ. ໃນນັ້ນ 60% ເກີດຈາກການສູນເສຍນ້ຳກ້ອນໃນກຣີນແລນ ແລະອີກ 40% ເກີດຈາກແອນຕາກຕິກາ.

ທ່ານ ອິວິນສ໌ ກ່າວວ່າ:

“ການສັງເກດນ້ຳກ້ອນບໍລິເວນຂົ້ວໂລກຜ່ານດາວທຽມ ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການຕິດຕາມ ແລະຄາດຄະເນວ່າ ການປ່ຽນແປງສະພາບພູມອາກາດຈະສົ່ງຜົນຕໍ່ການສູນເສຍນ້ຳກ້ອນ ແລະການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງລະດັບນ້ຳທະເລແນວໃດ. ເຖິງແມ່ນວ່າແບບຈຳລອງຄອມພິວເຕີຈະຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາຄາດຄະເນອະນາຄົດໄດ້ ແຕ່ຂໍ້ມູນການວັດແທກຈາກດາວທຽມແມ່ນຫຼັກຖານໂດຍກົງທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືຢ່າງຍິ່ງ.”

ໃນປີ 2014 IPCC ໄດ້ເຜີຍແຜ່ລາຍງານປະເມີນຄັ້ງທີ 5 ໂດຍຄາດຄະເນວ່າ ລະດັບນ້ຳທະເລທົ່ວໂລກອາດສູງຂຶ້ນ 28 ນິ້ວ (71 ຊັງຕີແມັດ) ພາຍໃນປີ 2100. ຜົນການສຶກສາຂອງຄະນະວິໄຈຄັ້ງນີ້ພົບວ່າ ການສູນເສຍນ້ຳກ້ອນໃນກຣີນແລນ ແລະແອນຕາກຕິກາ ມີແນວໂນ້ມສອດຄ່ອງກັບສະຖານະການຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດຂອງ IPCC.

ການສູນເສຍນ້ຳກ້ອນລວມຈາກທັງສອງແຜ່ນນ້ຳກ້ອນ ເຄີຍສູງສຸດເຖິງ 552 ຕື້ໂຕນຕໍ່ປີໃນປີ 2010 ແລະມີຄ່າສະເລ່ຍ 475 ຕື້ໂຕນຕໍ່ປີ ໃນຊ່ວງທີ່ເຫຼືອຂອງທົດສະວັດນັ້ນ.

ການສູນເສຍນ້ຳກ້ອນທີ່ສູງສຸດນີ້ ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັບຫຼາຍປີທີ່ກຣີນແລນມີການລະລາຍຂອງນ້ຳກ້ອນຢູ່ພື້ນຜິວຢ່າງຮຸນແຮງ. ສ່ວນຄື້ນຄວາມຮ້ອນໃນເຂດອາກຕິກໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 2019 ກໍມີແນວໂນ້ມວ່າ ຈະເຮັດໃຫ້ການສູນເສຍນ້ຳກ້ອນຂົ້ວໂລກໃນປີນັ້ນສ້າງສະຖິຕິໃໝ່ ແຕ່ຍັງຕ້ອງມີການວິເຄາະເພີ່ມເຕີມ.

ການຄາດຄະເນຂອງ IPCC ຊີ້ວ່າ ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງລະດັບນ້ຳທະເລອາດເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເຖິງ 400 ລ້ານຄົນ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງຈາກນ້ຳຖ້ວມຊາຍຝັ່ງເປັນປະຈຳພາຍໃນທ້າຍສະຕະວັດນີ້.

ທ່ານ ເຊບເພີດ ກ່າວວ່າ:

“ທຸກໆ 1 ຊັງຕີແມັດທີ່ລະດັບນ້ຳທະເລສູງຂຶ້ນ ລ້ວນເພີ່ມຄວາມສ່ຽງຕໍ່ນ້ຳຖ້ວມ ແລະການກັດເຊາະຊາຍຝັ່ງ ເຊິ່ງສົ່ງຜົນລົບກວນຕໍ່ຊີວິດຂອງຜູ້ຄົນທົ່ວໂລກ.”

ສຳລັບສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ນ້ຳກ້ອນສູນເສຍໄປນັ້ນ ພົບວ່າ ທະເລກຳລັງລະລາຍທາງດ້ານລຸ່ມຂອງທາລະນ້ຳກ້ອນທີ່ໄຫຼລົງສູ່ທະເລໃນແອນຕາກຕິກາ ເຮັດໃຫ້ທາລະນ້ຳກ້ອນເຫຼົ່ານັ້ນເຄື່ອນຕົວໄວຂຶ້ນ.

ສ່ວນກຣີນແລນ ການລະລາຍຈາກນ້ຳທະເລເປັນສາເຫດປະມານເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງການສູນເສຍນ້ຳກ້ອນ ຂະນະທີ່ອີກເຄິ່ງໜຶ່ງເກີດຈາກອຸນຫະພູມອາກາດທີ່ສູງຂຶ້ນ ເຮັດໃຫ້ນ້ຳກ້ອນຢູ່ພື້ນຜິວລະລາຍ.

ທີ່ມາ: ( NASA )